මලින් මලට ඉගිළුණාට
සමණලයින් නොවේ
අපි මලින් මලේ පැණි පෙරුවට
වන බමරුන් නොවේ
හිතේ ගින්න උහුලාගෙන
හුරතල් පොඩි එවුන්නේ
කුසේ ගින්න සනහන්නයි
අතුරේ පිය මනින්නේ
මලට කලින් අපි තැළිලය
පූදින මල් තළන්නේ
අපේ දුකට හඬන මලේ
කඳුලයි පැණි පෙරෙන්නේ
අහසින් වඩින පින ලැබිලයි
උඩ සක්මන් කරන්නේ
පෙළහර පාන්නයි තිස් පැය
ගුවනේ සැරි සරන්නේ
නැති බැරි කමයි උඩු හුළෙඟේ
ලණු දෙපොටින් වැනෙන්නේ
සවුදිය පුරන මහ පොළොවට
අපි දහදිය හෙළන්නේ
පද රචනය - වසන්ත කුමාර කොබවක
සංගීතය - රෝහණ වීරසිංහ
ගායනය - සුනිල් එදිරිසිංහ
පැණි සදන්නෝ සමණලයෝ ය, වන බමරුන් ය. උන් හදන පැණි අප තලූ මරමින් රස විඳිමු. ඒ උන් ගේ මහන්සියෙන් ඒවා තිත්ත වූ බැව් නොම දැන ය. පැණි සදන්නෝ සියල්ලෝ ම සමණලූන් හෝ වන බමරුන් නොවෙති. මේ තුන් වැනිව කී කොට්ඨාශය සාදන පැණි වල ද ඔවුන් ගේ දහඩියෙ හි, නැති බැරි කම් හි හා කඳුළු වල තිත්ත රසය ගැබ් වී ඇත. එනමුත් අපට නැවතත් එම තිත්ත රසය නො දැනේ.
කුස ගින්නෙන් හඬන දරුවන් ගේ කුස පිරවීමේ අරමුණින් ඔවුහු ඉතාමත් භයානක කාර්යයක් වූ අතුරේ යාම කරති. අතුරේ එසේ ගොස් කිතුල් හෝ පොල් මල් තළන්න ට පෙර සමාජය විසින් ඔවුන් තළා දමා ඇත. එබැවින් ඔවුනට සාපේක්ෂව මල තැළී ඇත්තේ අඩුවෙනි. තෙලිදිය ලෙස වෑහෙන්නේ එලෙස ඔවුන් ගේ දුකට හඬන මලේ කඳුළු යි. අතුරේ යන්නට හැකිවන්නේ ද පින් ඇති තාක් කල් පමණි. අප අවසන සවුදිය ලෙස පුරනුයේ මෙම දහදිය වල ප්රතිඵලයි.
මෙම ගීත රචනයෙ හි භාව රූපී හැඟීම් දනවන අවස්ථා එමට ය. ගීතයේ ස්ථායී කොටස ම අසන්නා තුළ පැනයක් ඇති කරයි. එනම් මලින් මලට යන, මලින් මලේ පැණි පුරන මොවුන් කවුරුන් ද යන්න යි. මලට කලින් අපි තැළිලයි පූදින මල් තළන්නේ - අපේ දුකට හඬන මලේ කඳුලයි පැණි පෙරෙන්නේ යන දෙපදය තුළින් මල් තළන්නන් ගේ කටුක ජීවන යතාර්ථය අප වෙත ගෙන හැර පායි. නැති බැරි කමයි උඩු හුළෙඟේ ලණු දෙපොටින් වැනෙන්නේ යන දෙපදය ද මෙලෙස වඩාත් ගැඹුරු වූ අරුතක් දැනවීම ට භාවාතා කරනු ලැබේ. අතුරේ ලණු පොටවල් පැද්දෙනු යේ යමකු ඉන් බිම වැටුණු විට ය. මොවුන් ගේ හිසට ඉහළින් එල්ලෙන එම ඛේදවාචකය මෙම පදයෙන් ධ්වනිත කරනු ලබයි. සවුදිය පුරන මහ පොළොවට අපි දහදිය හෙළන්නේ ලෙසින් සේව්ය - සේවක පන්තීන් අතරෙහි අසමාන වූ සම්පත් බෙදී යාම විග්රහ කරනු ලබයි. සේව්යයා මධු විත තොල ගානුයේ කා නිසා ද යන පැනය මෙයාන් අසනු ලබයි. වසර විසිපහක් පුරා මෙම ගීතය ශ්රාවක සිත් සතන් පින වූවකි. සුනිල් එදිරිසිංහයන් ගේ පිරිපුන් හඬත්, රෝහණ වීරසිංහයන් ගේ සංගීතයත් මුසු වුණු මෙම ගීතය පැණි රස පෙත්තක දවටා අප වෙත පිළි ගන්වන්නා වූ සමාජ යතාර්ථය නම් තිත්ත ඔසුව ය.
අසන්න
කුස ගින්නෙන් හඬන දරුවන් ගේ කුස පිරවීමේ අරමුණින් ඔවුහු ඉතාමත් භයානක කාර්යයක් වූ අතුරේ යාම කරති. අතුරේ එසේ ගොස් කිතුල් හෝ පොල් මල් තළන්න ට පෙර සමාජය විසින් ඔවුන් තළා දමා ඇත. එබැවින් ඔවුනට සාපේක්ෂව මල තැළී ඇත්තේ අඩුවෙනි. තෙලිදිය ලෙස වෑහෙන්නේ එලෙස ඔවුන් ගේ දුකට හඬන මලේ කඳුළු යි. අතුරේ යන්නට හැකිවන්නේ ද පින් ඇති තාක් කල් පමණි. අප අවසන සවුදිය ලෙස පුරනුයේ මෙම දහදිය වල ප්රතිඵලයි.
මෙම ගීත රචනයෙ හි භාව රූපී හැඟීම් දනවන අවස්ථා එමට ය. ගීතයේ ස්ථායී කොටස ම අසන්නා තුළ පැනයක් ඇති කරයි. එනම් මලින් මලට යන, මලින් මලේ පැණි පුරන මොවුන් කවුරුන් ද යන්න යි. මලට කලින් අපි තැළිලයි පූදින මල් තළන්නේ - අපේ දුකට හඬන මලේ කඳුලයි පැණි පෙරෙන්නේ යන දෙපදය තුළින් මල් තළන්නන් ගේ කටුක ජීවන යතාර්ථය අප වෙත ගෙන හැර පායි. නැති බැරි කමයි උඩු හුළෙඟේ ලණු දෙපොටින් වැනෙන්නේ යන දෙපදය ද මෙලෙස වඩාත් ගැඹුරු වූ අරුතක් දැනවීම ට භාවාතා කරනු ලැබේ. අතුරේ ලණු පොටවල් පැද්දෙනු යේ යමකු ඉන් බිම වැටුණු විට ය. මොවුන් ගේ හිසට ඉහළින් එල්ලෙන එම ඛේදවාචකය මෙම පදයෙන් ධ්වනිත කරනු ලබයි. සවුදිය පුරන මහ පොළොවට අපි දහදිය හෙළන්නේ ලෙසින් සේව්ය - සේවක පන්තීන් අතරෙහි අසමාන වූ සම්පත් බෙදී යාම විග්රහ කරනු ලබයි. සේව්යයා මධු විත තොල ගානුයේ කා නිසා ද යන පැනය මෙයාන් අසනු ලබයි. වසර විසිපහක් පුරා මෙම ගීතය ශ්රාවක සිත් සතන් පින වූවකි. සුනිල් එදිරිසිංහයන් ගේ පිරිපුන් හඬත්, රෝහණ වීරසිංහයන් ගේ සංගීතයත් මුසු වුණු මෙම ගීතය පැණි රස පෙත්තක දවටා අප වෙත පිළි ගන්වන්නා වූ සමාජ යතාර්ථය නම් තිත්ත ඔසුව ය.
අසන්න
