Showing posts with label අමරසිරි පීරිස්. Show all posts
Showing posts with label අමරසිරි පීරිස්. Show all posts

Thursday, July 21, 2011

ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්

ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්
සිත හදා ගත්තා විතරමයි
ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්

උන්නු දා පෙර අත පොවන්නට බැරි දුරින්
නින්ද මට නැති දවස් තිබුණද කොයිතරම්
නුඹ නොදැක සිටි දිගු කාලයේ
සිත හදා ගත්තා විතරමයි
ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්

දෑස අග මල් පිපී සැලුණත් කොයිතරම්
එක මලක් වත් සුවඳ නැති විය ඔබ තරම්
නුඹ නොදැක සිටි ඒ කාලයේ
නෙත කඳුළු මැකුණා විතරමයි
ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්

ගායනය: අමරසිරි පීරිස්

අප හමුවූයේ අහම්බෙනි. මා එකල වෙසෙසක් නැති සාමාන්‍ය තරුණයෙක්මි. ඔබ සුකුමාර සැප වීන්දින සුර කුමරියකි. ඔබේත් මගේත් පරතරය අහසට පොළොව මෙන් විය. ඔබ දෑසට වශී වී ඔබ අත ගැන්මට කල පැතූ පැතුම් වල බර මහ මෙරක් වැන්න. මා රැය නොනිඳා පහන් කලේ ඔබ වෙනුවෙනි. වහලේ රීප ගැන්නේ ඔබ වෙනුවෙනි. කුසගින්නේ සිටියේ ඔබ ලබා ගැනීමටය. නමුත් ඒ සියල්ලම වැරදී ගිය අතර ඔබ මා හැරදා දුරු රටකට යන්නට ගියේය. ඔබ නැතිව පාළු වූ ලොවෙහි වාසය කිරීමට මම ටිකින් ටික පුරුදු වූයෙමි. ඔබ මා ජීවිතයේ දුටු මල් අතර පියකරුම මල විය. ඉන් පසු මා දකින ලද මල් සියල්ල ඔබ හමුවේ නොවැදගත් ඒවා විය. එවන් ඔබ නොදැකගත වූ දිගු කලේ දී මගේ සිත හදා ගත්තෙමි. ඒ නොවිඳිනා දුක් විඳීමෙනි. ඔබ වෙනුවෙන් හෙළු කඳුලැලි මා නවතා ගත්ත මහත් වැරිනි. ඒ කඳුළු වියළී ගොස් වැඩි කලක් ද නැත. අහෝ! ඔබ නැවතත් පැමිණ ඇත. මා විසින් මහත් වෙරින් ගොඩ නගන ලද පවුරු පදනම් ඔබ සිඳ බිඳ දමා ඇත. දැන් නැවතත් ඔබ පතනු හැර කුමක් කරන්නද?

අමරසිරි පීරිස් විසින් මෑත කාලයේ ගැයූ මධුර ගීයකි මෙය. ගීතය ඉතාම සරල එකකි. නමුත් එය ඉතාම ලයාන්විත සරල ගීතයකි. පද පෙළ ඉතාම් සරලය. නමුත් ඒවා හදවතට කතා කරයි. සරල ගීයක් වුවද මෙහිදීද භාව ප්‍රකාශන නැත්තේම නොවේ. "ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින්" ලෙස මුල්ම පදය ගයා ඉන්පසුව මඳ වේලාවකින් ඉතිරි පදය ගැයේ. ඒ කාලයක් ගතවූ බව දැක්වීමට හා එම දැකීමෙන් ඇති වූ හැඟීම් සමුදාය කැටි කර ගන්නා වේලාව දැක්වීමටය. සේම ඔබ ආයෙමත් ඇවිදින් යන පදය නිතර නිතර ගැයීමෙන් පෙන්වන්නේ මෙය එක් වරකට වඩා සිදු වූ බවක්වත්ද?

පසු ගිය ගීය එළ කිරියේ උපරිගත කිරීම ගැන මා හට කිහිප දෙනෙක්ම චෝදනා එල්ල කළහ. ඔවුන්ගේ ඉල්ලීම් වලට අවනත වීමක් ලෙස මෙවර මීඩියාෆයර් අඩවියේ ගීතය උපරිගත කරමි. එසේම මේ ගීයේ පද රචකයා හෝ සංගීතවේදියා ගැන ලේඛකයාට දැනුමක් නොමැත. පද වලට අනුව එය සමන්ත හේරත් ගේ සහ සංගීතය අනුව එය රෝහණ වීරසිංහයන්ගේ වීමට ඉඩ ඇති බව සිතෙන මුත් මේ පිළිබඳ නිවැරදි තොරතුරු ලබා දෙන්නන්ට හද පිරි ස්තූතිය පුද කරමි.

Sunday, May 2, 2010

සඳු ද අවදියෙන්


සඳු ද අවදියෙන්
තරු ද අවදියෙන්
මේ නිශාන්තයේ
ඔබ ලඟ නැති තව
දිනක් ගෙවී යයි
තනි වුණ වසන්තයේ

සීතල ඇතිරුණු මිහිලිය ළය මත
කොඳ කෙමි පිපුරුණි මධු පුරවා
උණුසුම දිසුනේ නෑ නෙත මානෙක
ඔබ ලඟ නැතිවම අද මා තනිවම

පහන් නොදැල්විණි ඔබ පැල්පත තුළ
නිදිමත අඩ නෙතු පිය සනහා
මගේම කඳුලක් මේ පිණිබිඳු ලෙස
ඔබෙ කවුළුව ලඟ පිපි මල් පෙති මත


ගායනය: අමරසිරි පීරිස්
සංගීතය: ප්‍රේමසිරි කේමදාස

 
මේ රැයේ තරු ද, තරුපති ද මා සමගම අවදියෙන් සිටිති. මේ එසේ ගෙවෙන පළමු රැයද නොවේ. නොනවතින වේදනාවෙන් පිරුන තවත් දවසක් මෙලෙස ගෙවී යයි. මම නිදි නොමැතිව බලා ඉඳිමි. කුමුදු මල් (කොඳ) කෙමි පැණියෙන් පිරී පිපිරී යයි. ඒ සීතල ගලාවිත් මිහි තලය වසා ගනිද්දීය. ඔබ සිටියා නම් එහි උණුසුමක් සොයා ගැන්මට හැකි වනු ඇත. නමුත් ඔබ නැත. ඔබ කුඩා නිවසේ පහන් නොදැල්වෙයි. (ඒ ඔබද දුකින් වෙළී සිටින නිසා බව දනිමි). නිදි මත ගලන අඳුර එය වසා සිටියි. බලන්න, මගේ කඳුළු ඔබ උයනේ මල් මත පවා වැටී සිටියි!

වසර දහතුනකට පෙර මේ වේදනාව මෙලෙසම මා වින්දෙමි. නො එන්නට වෙන්ව ගිය සුහදිනිය පිළිබඳ වූ පශ්චත්තාප ඇති සිතින් ගෙවුණු රාත්‍රී බොහෝය. මල්වල සුවඳ, කුරුළු නදෙහි පවා මිහිර නොවිඳින කලක් ද විය. විරහව යනු එවන් අති බලවත් හැඟීමකි. ඇගේ නිවසෙහි මේ වනතුරුත් පහන් නොදැල්වෙයි. (ඒ නිවසේ පහන ඈ වූ බැවිනි ). කුරිරු ලෙස සිඳ දමනු ලැබූ ඒ සබැඳියාවෙන් හිත වූ වණ සුව වීමට වසර ගණනක් ගත් වී ගියේය. වසර පහමාරක සරසවි ජීවිතය පවා එයට ප්‍රමාණවත් නොවීය. අපමණ දයාවක්, සෙනෙහසක් අද මා ලැබූවද, ඉඳ හිට ඒ මතකයන් හොල්මන් කර සිත පෙළයි. මේ අටුවාව ලියන්නට සිත් වූයේ අප බ්ලොග් සහෘදයකුට සිදු වූ, කිසිවෙකුට සිදු නොවිය යුතු වූ සිදුවීමක් දැකීමෙනි. මා ගැන කියන්නට මා අකමැතිය. නමුත් මේ සිදුවීම මා එතරම්ම කළඹාලූයේය.

මේ ගීයේ හඬ අමරසිරි පීරිස් ගෙනි. ඒ මෝහනීය හඬ මේ ගීයේ මිහිර දෙගුණ තෙගුණ කරයි. කේමදාසයන්ගේ සංගීතයද එයටම නොදෙවෙනිය. ගීය පුරා දිවෙන සංගීත ඛණ්ඩ කියා පාන්නේ තනිකමයි. මේ ගීය අසා බලා ගොලු වූ හා ගොලු කල හදවත් වල වේදනාවන් හා ඒකාත්මික වනු ඇතැයි සිතමි.
 

Monday, December 21, 2009

සඳ ඇවිත් මගේ මිදුලට

සඳ ඇවිත් මගේ මිදුලට
සඳ එලිය අරන් සිහිලැල්
ඔබ ඉන්නව නම් මා ලඟ
නොසලා ඇසි පිය නිලුපුල්
ඔබ ඉන්නව නම් මා ලඟ
කොඳ මලින් සදා හසරැල්

දුර ඈත නිම්න කඳු වැටි
සුදු මීදුමින් වැසේවි
ලඟ දෙනෝ දහක් සිටියත්
මට තනිකමක් දැනේවි

රෑ නින්ද බිඳී ඇහැරී
පැණි කුරුල්ලන් හඬාවී
මගෙ සිහින හොරෙන් අරගෙන
මේ සඳත් යන්න යාවි



ආදරණීය ගීත අප සිත තුල සැමදා රැඳි පවතී. අමරසිරී පීරිස් ශිල්පියා විසින් ගයන්නා වූ මේ පද වැල එවන් සුභාවිත ආදර ගීතයක මහිම ගෙන හැර පායි. තම පෙම්වතිය ලඟින් සිටීම ඔහුට මහත් සතුටකි. ඇය නිලුපුල් ඇසි පිය නොසලා කුමුදු (කොඳ ) මල් වැනි වු දසන් දෙපළ පා සිනාසෙද්දී සඳ මඬල සීත සඳ කැළුම් විහිදුවමින් ගෙමිදුලට පැමිණි අයුරක් ඔහුට දැනේ. දුර පිහිටි කඳු වැටි මීදුමින් වැසෙන්නාක් මෙන්, ඇය නැති විටෙක ඔහු ගේ සිත තනි වේ. දෙනෝදාහක් දෙනා වට පිට සිටීයත් එය එසේම බව කවියා කියයි. එමෙන්ම ඇය නැතිවිට මිහිරි හඳින් ගී ගයන පැනි කුරුල්ලන් නින්දෙන් අවදි වී හඬනු ඇත. එවිට සඳ බැස යන්නේ කවියාගේ සිහිනයන් ඔහුටම හොරෙන් ක්ෂය කරමිනි. "හොරෙන් අරගෙන" යන යෙදුමෙන් කියැවෙන්නේ ඒ ඔහුගේ දැනුමක් නොමැතිව සිදු වන දෙයක් හෙයිනි.

මා බොහෝවිට තෝරා ගන්නේ සංයමයක් සහිත වූ පද රච්නාය. ඒ සංයමය තුලින් වුවද වින්දනීය වූ චිත්ත රූපයන් හා භාවයන් මැවීමට හැකියාව ඇති බව පෙන්වා දීමටය. මේ ගීතයත් එයින් වෙනස් නොවේ. අමරසිරි පීරිස් ශූරීන්ට මෙවැනී ගීත බොහොමයක් ගායනා කිරීමට හැකි වේවායි අපි පතමු. මන්ද මුදලට තම ආත්මයන් යට නොකර උඩුගං බලා පිහිනන කලා කරුවන් කිහිප දෙනාට ඔහුද අයත් බැවිනි.


Friday, April 24, 2009

සොඳුරිය

කාලය කෙතරම් නපුරු ද
දිවි හිමියෙන් කඳුලැලි පුරවා
රැක ගත් තාලය උදුරා ගෙන ගිය
කාලය කෙතරම් නපුරු ද සොඳුරිය


පෙරුම් පුරා දුකසේ ගලපා ගත්
කවිය ඔබම වී නැලැවුණු යුගයක
හද රැඳි ඔබ රුව සිහිනෙක වත් නැත
ඒ රුව කොතරම් මිහිරි ද සොඳුරිය


ලොවට හොරා විලි ලා බිහි කර ගත්
වසන්තයේ සඳ මියැදුණු දවසක
බෙදා හදා ගත් දුකවත් අද නැත
ඒ දුක කොතරම් මිහිරි ද සොඳුරිය


ගේය පද - සමන්ත හේරත්
සංගීතය - ප්‍රේමසිරි කේමදාස
ගායනය - අමරසිරි පීරිස්


ප්‍රේමය වනාහි නිත්‍යම වූ ස්ථිර වූ දෙයක් ලෙස බොහෝ තන්හි දැක්වේ. මෙම ප්‍රසිද්ධ අදහසට අනුගත නොවී කාලය විසින් ආදරය දිරාපත් කරවන අන්දම ගැන අප මනස කුළු ගන්වන ගීතයකි මෙය. ප්‍රේමය, කාලය විසින් කා දමා ගිය පසු කවියා ප්‍රේමයේ නටබුන් දෙස වත් බලා සතුටු වීමට උත්සාහ දරයි. ප්‍රේමයේ අවසාන නෂ්ටාවශේෂ වන පෙම්වතියගේ සිත ඇඳි රුවත් ඈ සමග බෙදා හදා ගත් සතුට පමණක් නොව දුක ද කාලයේ වැලි තලයට යටව ගොස් ඇත. එම නටබුන් වත් දක්නට නොලැබීමෙන් කවියා මහත් සන්තාපයට පත්වේ.

මෙහි පද රචනයට මහත් වූ සාධාරණත්වයක් කරමින් අමරසිරි පීරිස් ශිල්පියා මෙය ගායනා කරනු ලබයි. අද ලංකාවේ ප්‍රමුඛතම ගායන ගීල්පියා (vocalist) ඔහු බව මෙම ගීතයට සවන් දෙන විට නිතැතින් ම දැනෙයි. කවදත් වෙනස් ආරක සංගීත නිර්මාණ කරන කේමදාසයන් මෙම ගීතය සඳහා ද පෙර නො ඇසූ විරූ සම්ප්‍රදායයක් බිහි කරයි. ගීතයේ අවසන් භාගයේ දී ගීතය ගායකයා හා වයලීන් හා චෙලෝ වාදකයන් අතර තරඟයක් බවට පත්වේ. ගීතයේ සැබෑ අලංකාරය දෙගුණ තෙගුණ කීරීමට මෙම සංගීත සම්ප්‍රදායය ඉවහල් වී ඇත.