පිරිත් පොත සේ පිවිතුරුයි
බණ කතා මෙන් පින්බරයි
සුන්දරයි කව් සිළුමිණේ කවි වගේ
මං නුඹට පානා ආදරේ
රුවන් වැලි සෑයට උසයි - මහා පැරකුම් වැව වගෙයි
ඉසුරුමුණි පෙම් යුවලවත් විඳ නෑ
අපි අපිට පානා ආදරේ
තුන් රුවන් සරණින් බෙලෙන් - සිව් වරම් දෙවි අනුහසින්
සෙත් පිරිත් සේ වාසනා වේවා
මං නුඹට පානා ආදරේ
නුඹ මටම පානා ආදරේ
පද: ආනන්ද හේවා රංහිඳගේ
සංගීතය: එච්.එම්. ජයවර්ධන
ගායනය: ජානක වික්රමසිංහ
ආදරයේ අගය සහ ප්රහර්ෂය වචනයට නැගීම අපහසුය. වෙසෙසින්ම තමා අවට ඇති සියළු දෙනාටම තේරුම් ගත හැකි බසෙකින් එය කිරීම තවත් අසීරුය. මේ ගීය, ආදරයේ ප්රහර්ෂය විස්තර කිරීමට දැවැන්ත වචන, උපමා, උපමේය අවැසි නොවන බව පෙන්වන වර්තමාන නිදසුනක් බව මා මතයයි. වචන සරල වනවා මෙන්ම, මේ ගීතය තුල උතුරු දිග තැනිතලාවේ ජනයාගේ ජීවන සුවඳ ද මනාව කැටිවී තිබෙනු දක්නට හැකිය.
කථා නායකයාගේ ආදරය පිවිතුරු, අගය කලයුතු, අති වෙසෙස් එකකි. එය පිරුවාණා පොත් වහන්සේ මෙන් පිවිතුරු එකකි. බණ කතා මෙන් පින්බර, කව් සිළුමිණ මෙන් සුන්දර එකකි. පිරුවාණා පොත්වහන්සේ, ජාතක කතා පොත සහ කව් සිළුමිණ යනු සිහළ සාහිත්යය තුල අමරණීය සලකුණු තබන නිර්මාණයන්ය. පිරුවානා පොත් වහන්සේ භක්තියත්, පන්සිය පණස් ජාතක කතා පොත, ව්යවහාර සාතිත්යයත්, කව්සිළුමින් ව්යාකරණ සම්බන්ධයෙනුත් ඉහළම පොත් වේ. එසේම මේ ආදරයේ පිවිතුරු බව, එහි විශාලත්වය සහ ගැඹුර දැක්වීමට රචකයා මේ උපමා භාවිත කරයි.
රුවන්වැලි සෑය සහ පැරකුම් සමුදුර යනු නැවතත් උතුරු දිග තැනිතලාවේ ජනී ජනයාගේ එදුනෙදා ජීවිතයේ හමුවන දැවැන්තම වස්තූන්ය. මේ ආදයර ඒවාටද වඩා විසල්ය. ඉසුරුමුණි පෙම් යුවල යොදන්නේ, ඔවුන් දීර්ගකාලීන්ව පෙමින් වෙලී සිටින නිසාවෙනි. නමුත් කථා නායකයාගේ කෙටි කාලීන ප්රේමය තරම් එකක් ඔවුන් ද විඳ නැත! මෙවන් පිවිතුරු සහ ගැඹුරු පෙමක් තුණුරුවන් බලයෙන් සහ සිව් වරම් දේව අනුහසින් හා සෙත් පිරිත් බෙලෙන් රැක දෙන මෙන් කථා නායකයා ඉල්වයි.
මේ ගීතය පුරාවටම යෙදෙන වචන ඉතාම සරල මෙන්ම, අනුරාධපුර පළාතට ආවේණික ගතියක් සහිත ඒවාද වෙයි. මේ ගීතය වසර දහයකට පමණ පෙර ජානක වික්රමසිංහයන් විසින් ගායනා කල එකකි. අද ජානක නිහඬව සිටින්නේ ඇයිද යන්න අපට ප්රශ්නයකි. ඒ හඬ පෞරුෂය අසීමට අපි අද ද ආශා ඇත්තෙමු.
බණ කතා මෙන් පින්බරයි
සුන්දරයි කව් සිළුමිණේ කවි වගේ
මං නුඹට පානා ආදරේ
රුවන් වැලි සෑයට උසයි - මහා පැරකුම් වැව වගෙයි
ඉසුරුමුණි පෙම් යුවලවත් විඳ නෑ
අපි අපිට පානා ආදරේ
තුන් රුවන් සරණින් බෙලෙන් - සිව් වරම් දෙවි අනුහසින්
සෙත් පිරිත් සේ වාසනා වේවා
මං නුඹට පානා ආදරේ
නුඹ මටම පානා ආදරේ
පද: ආනන්ද හේවා රංහිඳගේ
සංගීතය: එච්.එම්. ජයවර්ධන
ගායනය: ජානක වික්රමසිංහ
ආදරයේ අගය සහ ප්රහර්ෂය වචනයට නැගීම අපහසුය. වෙසෙසින්ම තමා අවට ඇති සියළු දෙනාටම තේරුම් ගත හැකි බසෙකින් එය කිරීම තවත් අසීරුය. මේ ගීය, ආදරයේ ප්රහර්ෂය විස්තර කිරීමට දැවැන්ත වචන, උපමා, උපමේය අවැසි නොවන බව පෙන්වන වර්තමාන නිදසුනක් බව මා මතයයි. වචන සරල වනවා මෙන්ම, මේ ගීතය තුල උතුරු දිග තැනිතලාවේ ජනයාගේ ජීවන සුවඳ ද මනාව කැටිවී තිබෙනු දක්නට හැකිය.
කථා නායකයාගේ ආදරය පිවිතුරු, අගය කලයුතු, අති වෙසෙස් එකකි. එය පිරුවාණා පොත් වහන්සේ මෙන් පිවිතුරු එකකි. බණ කතා මෙන් පින්බර, කව් සිළුමිණ මෙන් සුන්දර එකකි. පිරුවාණා පොත්වහන්සේ, ජාතක කතා පොත සහ කව් සිළුමිණ යනු සිහළ සාහිත්යය තුල අමරණීය සලකුණු තබන නිර්මාණයන්ය. පිරුවානා පොත් වහන්සේ භක්තියත්, පන්සිය පණස් ජාතක කතා පොත, ව්යවහාර සාතිත්යයත්, කව්සිළුමින් ව්යාකරණ සම්බන්ධයෙනුත් ඉහළම පොත් වේ. එසේම මේ ආදරයේ පිවිතුරු බව, එහි විශාලත්වය සහ ගැඹුර දැක්වීමට රචකයා මේ උපමා භාවිත කරයි.
රුවන්වැලි සෑය සහ පැරකුම් සමුදුර යනු නැවතත් උතුරු දිග තැනිතලාවේ ජනී ජනයාගේ එදුනෙදා ජීවිතයේ හමුවන දැවැන්තම වස්තූන්ය. මේ ආදයර ඒවාටද වඩා විසල්ය. ඉසුරුමුණි පෙම් යුවල යොදන්නේ, ඔවුන් දීර්ගකාලීන්ව පෙමින් වෙලී සිටින නිසාවෙනි. නමුත් කථා නායකයාගේ කෙටි කාලීන ප්රේමය තරම් එකක් ඔවුන් ද විඳ නැත! මෙවන් පිවිතුරු සහ ගැඹුරු පෙමක් තුණුරුවන් බලයෙන් සහ සිව් වරම් දේව අනුහසින් හා සෙත් පිරිත් බෙලෙන් රැක දෙන මෙන් කථා නායකයා ඉල්වයි.
මේ ගීතය පුරාවටම යෙදෙන වචන ඉතාම සරල මෙන්ම, අනුරාධපුර පළාතට ආවේණික ගතියක් සහිත ඒවාද වෙයි. මේ ගීතය වසර දහයකට පමණ පෙර ජානක වික්රමසිංහයන් විසින් ගායනා කල එකකි. අද ජානක නිහඬව සිටින්නේ ඇයිද යන්න අපට ප්රශ්නයකි. ඒ හඬ පෞරුෂය අසීමට අපි අද ද ආශා ඇත්තෙමු.
